წერას ყოველითვის, თავში ამოტივტივებული ერთი ფრაზით, მინდება ხოლმე.  უკვე რამდენი ხანია არაფერი გამომდის. მხოლოდ ერთი ფრაგმენტი მომის თავში : “საზიზღარი დილა, ტვალეტშიც კი მხოლოდ მასტურბირებისთვის შედიხარ, იქაც წამში გიკვდება იმედი, რომ ამჯერად მაინც გაგიმართლებს.” ჯანდაბა…

ამით რის დაწერა უნდა შევძლო? ისედაც ვერ ვიზიდავ ხალხს ჩემს ბლოგზე. ყოველ ახალ პოსტს ვაზიარებ უამრავ ჯგუფში. უამრავ მეგობარს ვუგზავნი.  და ალბათ იქიდან რამოდენიმე კითხულობს. მაგრამ არ მაინტერესებს… ვწერ მისწორდება. არ ვწერ მაინც მისწორდება. ხანდახან უბრალოდ ისიც მისწორდება, რომ ბლოგი მაქვს და ჩემი აზრების გადმოფრქვევა შემიძლია ხოლმე. ყოველთვის მიმაჩნდა, რომ უცხო ადამიანებთან გულის დაცლა ყველაზე კარგი საშუალებაა ბოლომდე მოყვე ყველაფერი. ხოდა მეც გიყვებით. მიხარია და ვწუხვარ, მძულს და მიყვარს, თქვენთან ერთად. ამას ახლობლებიც კითხულობენ. თუმცა როდესაც მე არ ვყვები ამ ყველაფერს უფრო მიადვილდება.

როდესაც არ ვიცი რაზე ვწერო უბრალოდ სხვის ნაწერებს ვკითხულობ და ვფიქრობ, ისინიც ჩემსავით იტყუებიან თუ მართლა ეზიზღებათ და მართლა ასეთი მელანქოლიურები არიან. ალბათ ორივე. აქ კლავიატურასთან ყველას გვძულს და ყველა მელანქოლიურები ვართ. იქით ცხოვრებაში ყველა ადამიანები ვართ. გვიხარია, ვიცინით და გვიყვარს. მეც ასე ვარ. ადამიანობას ვკარგავთ.

ხანდახან თავი “მებრძოლთა კლუბში” მგონია. სადაც არავინ ჩხუბობს. უბრალოდ შორიდან სიამოვნებით მიგვილამაზებდნენ ისედაც მილამაზებულ სახეებს. ვინ გვილამაზებს ამ სახეებს? ისევ ჩვენ. ჩვენ ვიტყაპუნებთ ხელებს სახეში და ვთვლით, რომ ასე დავცლით სიძულვილს. ახლა კი ვინმეს ხომ არ აქვს სურვილი ჩემთან იჩხუბოს. თუნდაც სიტყვიერად. (გინების გარეშე)

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s