მზე, მთვარე, ვარსკვლავები.

ვზივარ ჩემთვის და ვითვლი ვარსკვლავებს. საოცარია, ყოველთვის რაღაც ახალს ხედავ. ზემოთ იყურები და უსასრულობაში სასრულს ხედავ. ალბათ ეს ჩვენი გონების ჩახშულობის ბრალია. თუმცა მე მინდა, რომ ერთ დღესაც გავარღვიო ეს საზღვარი და დავინახო იმის იქით. თუმცა იქნებ არც მჭირდება ეს ყველაფერი. იქნებ სულაც უნდა ვიჯდე და უბრალოდ ვითვალო. უბრალოდ ვიყო რეალისტი. დავინახო ისე, როგორც არის და არა ისე, როგორც უნდა იყოს ჩემი აზრით.

ასე, რომ ისევ ვზივარ და ვითვლი ვარსკვლავებს. ალბათ უკვე ჰობად მექცა. ყოველთვის მაოცებს. ყოველთვის განსხვავებულია. ხანდახან მათი რიცხვი უბრალოდ ჭკუიდან მშლის. ყველაზე მეტად კი მზე მაოცებს. ასეთი დიიდებული და ხანდახან მატყუარაც. ახლა ზამთრის ცივ დღეს, როდესაც ასე შორსაა ყოველთვის მას მაგონებს. ისე ანათებს თითქოს დაწვავს შენს გარშემო ყველაფერს, თუმცა მაინც არ გათბობს. უბრალოდ შორიდან გიქნევს ხელს. ჩასვლისას გვემშვიდობება და მეწამულ ცაზე თავის ადგილს უკვე მთვარეს უთმობს. დედამიწის მეორე მხრიდან მთვარეს კვებავს. აძლიერებს მას და მეც მასთან ერთად. მთვარე უკვე ჩემს თავს მაგონებს. ასე ცივს და ხშირად მიუწვდომელს.

მთვარის მიზიდულობით კი ჩემი ფიქრები ზღვასავით იმღვრევა. ზღვასავით დიდდება და მისკენ მიისწრაფვის. თუმცა, როდესაც მგონია , რომ ხელს შევახებ მთვარეს მაშინვე სარკედ იქცევა და სარკეში ჩემს უკან ჩრდილს ვხედავ. ეს სინათლე უფროა ვიდრე ჩრდილი, მაგრამ ჩემთვის სინათლე აღარაა. ჩემთვის ის ჩრდილად იქცა. ეს მზე არის. ეს ის მზე არის, რომელიც მაბრმავებდა. თავისი დიდებული სხივებით მზერას მიბნელებდა, და მთლიანი სურათის დანახვის საშუალებას არ მაძლევდა. თუმცა თავიდან მთვარესავით მკვებავდა და მანათებდა. მაგრამ შემდეგ ჩაქრა. ალბათ, რომელიმე სხვა პლანეტა ჩადგა ჩვენს შორის. უფრო დიდი და მიმზიდველი, უფრო ძლიერი და თან მზაკვარი.

მე ვიბრძვოდი, თუმცა შემდეგ დადგა ჩემი ფაზის დასასრული, და ახლა მხოლოდ ზურგს მინათებს. წინა მხარეს კი მხოლოდ ჩრდილი სდევს. წინა მხარე აღარ არსებობს. მე ჩემს, თავს მთვარის ჩვენთვის უხილავ მხარეს ვადარებ, სადაც მზის სხივები არ წვდება და ცივია. გაყინულია და საკუთარ ყინულში აქვს დამალული ბირთვი. ელოდება, ან უბალოდ ეშინია. ის უკვე საკუთარ თავს იცავს ამ ყინულით და თითქოს ვერანაირი სითბო მას ვეღარ გაათბობს. თუმცა ვიცი, რომ ერთხელაც ლავა ამოხეთქვას. ეს წითელი და მწველი ლავა იქნება. ეს ის ლავა იქნება, რომელიც გადაყრის და დალეწავს ლურჯ ყინულს. წითელი ლურჯს შეებრძოლება და თუნდაც დამარცხდეს, მაინც გატეხს ყინულს. და თუ ყინული გატყდება, რატომაც არა. ისევ გამოჩნდება მთვარის დაფარული მხარე, ისევ განათდება და მთვარის ახალი ფაზა დაიწყება.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s